این محال است، مگر خورشید می میرد...

هر کلامش از عشق و شعر و خدا لبریزه... در سالهایی که این سعادت رو داشتم رفیقش باشم، از هر نفسش راهی برای آموختن و اوج گرفتن شناختم... روزهای نخستی که این کوه صلابت رو دیدم فراموشم نمی شه، بهم نزدیک شد... کنارم نشست... با همون بغض آشنا و یگانه اش بهم گفت: رفیق تو نگاه تو چیه... عمق نگاهت رو تو وجودم حس می کنم... این احساس رو دارم که سالها با هم رفیق بودیم...

بعد از مدتهای طولانی، ساعتهایی رو که دست روزگار اجازه می داد در کنارش باشم، همراه با روح و کلام دلنشینش تا بی انتهای عشق و خوبی و خدا سفر می کردیم... شبی که با هم گوشه ای نشسته بودیم و احساسهای آشنا رو قسمت می کردیم، با همون شوخ طبعی زیباش کلامی گفت و هر دو خندیدیم، یادمه بلافاصله پس از اون لحظه، در بین شلوغی و غوغای اطرافیان... نگاهش به روی تصویر مایکل بر صفحه ی تلویزیون ثابت موند... انگار سالها دلتنگ دیدن اون چهره ی آسمونی بود... توی نگاه نافذ و پر وسعتش ستایشی زلال رو دیدم... به رسم عادت معصومانه اش اشک چشمهاش رو پر کرد، بغضی در گلوش نشست، مثل همیشه برای رها شدن از اون بغض دستی به سبیل های سفیدش کشید.....

دوباره قلم و کاغذم عطر اشک گرفته... بیش از این توان گفتن از وسعتش رو ندارم... دوستانم، چنگ بی رحم بیماری وجود بزرگش رو گرفته، اما هیچ بیماری نمی تونه کوه رو بلرزونه، چیزی که سخت تر از صدمات مغزیه، دیوارهای آسایشگاهیه که چند روزیه لحظه به لحظه حصار رو بدور روح دریاییش تنگ تر می کنه...

با نفس هامون برای دوباره ایستادنش دعا می کنیم، دعا و هزاران واژه ای که حقیقت و شکوهش رو اون مسافر بزرگ برامون معنی کرد... براش دعا می کنیم... دوباره باید بایسته، بر عصاش تکیه بده و صدای قدم های پر طنینش شنیده بشه، برامون باز هم و باز هم از نور و روشنی بگه...

صدای پر طنینش دوباره تو وجودم پیچیده که این کلام آشنا رو می خونه :

ما را مبین که همچو صدف در شکسته ایم

سیلی ز موج خورده، به ساحل نشسته ایم

دوستای بزرگ و مهربونم همراه با صدای بغض آلود من براش می خونید؟..........

برخیز...

جاده ها با خاطره ی

قدم های تو بیدار می مانند

که روز را پیشباز می رفتی،

هرچند سپیده تو را

از آن پیشتر دمید

که خروسان، بانگ سحر کنند...